Huis kwijt

Ik Zeur graag Op Zaterdag. Het liefst over het feit dat web-log.nl nog steeds geen weblog.nl is. Althans; technisch gesproken is web-log.nl natuurlijk al wel weblog.nl, maar de blogs
zijn er nog niet, enige tekst is ver te zoeken, foto’s zijn ergens in Amerika achter gebleven en de webloggers zelf zijn helemaal nog niet terug. Die zijn verspreid over internet aan het mopperen over de migratie. Daarover zeuren heeft natuurlijk geen enkele zin, al vind ik het onbegrijpelijk dat er in deze IT-tijd zoiets mis gaat. Je zou bijna denken dat de vele meters tekst die al die bloggers in de afgelopen jaren geproduceerd hebben, er met de hand weer terug ingezet worden. Maar je hoort mij niet klagen, want het is zo al erg
genoeg. En een tijdelijk blog is óók een blog, dus mijn oplossing is in principe voorhanden.

Toch ben ik mijn dagelijkse routine kwijt, nu mijn vaste stekkie tijdelijk weg is. Ik zit vaker op Twitter en Facebook om te kijken of webstreepjelog al nieuws heeft en houd mij veel vaker bezig met onbenullige klusjes en het checken van de mail. Uiteraard schrijf ik gewoon verder, zelfs zonder tijdelijk blog, en ik zou alvast kunnen beginnen met het uiterlijk van het ooit bij weblog.nl opnieuw te verschijnen ’oude’ blogje, maar dat werkt zo niet bij mij; ik moet het concreet voor ogen hebben. Dus al met al ben ik al een paar weken een tikkie van de rel.

Het voelt als een verkeerd gelopen verhuizing; je zit te wachten op de verhuiswagen die maar niet wil komen. En als hij eenmaal is gearriveerd, zijn de dozen er niet bij. Geen idee waar ze gebleven zijn. Hebben ze de dozen achterhaald, dan staat alles door elkaar, zodat je niks op de juiste plek kan zetten en je de hele dag heen en weer loopt voor de verkeerde spullen in de verkeerde kamer. Je kijkt naar buiten en je er niks. Je kennissen en vrienden spreek je alleen af en toe door de en via Twitter. Treurig!

Blèr…. ik wil terug naar huis. 

Kijk bij Melody voor meer Gezeur Op Zaterdag 

Zomer- en Wintertijd

 

Volgende week gaat de wintertijd weer in. Van 30 op 31 oktober gaat de klok een uur terug.

Vroeger (vóór de invoering van de zomertijd in de jaren zeventig van de vorige eeuw) maakte ik korte nachten. Ik was zowel een ochtend- als een avondmens. Ik stond vroeg op en kon ’s avonds niet goed in slaap komen. In totaal sliep ik vaak niet meer dan vijf à zes uur per nacht. Maar ik bleef er toch redelijk vrolijk en alert bij, al vond ik slapen een van de lekkerste bezigheden die ik had en had ik graag wel eens een uurtje meer getukt dan dat mij gegund was.

Sinds de invoering van de zomertijd is dat anders. Ik ben al die jaren systematisch slaap tekort gekomen, waardoor ik tegenwoordig –gek genoeg- veel langer slaap. Op zich is dat heerlijk, maar vaak ook wel lastig. Vooral ’s avonds. Ik slaap, als het even kan, bijna het klokje rond, sta om half zeven op en lig er tegen half tien weer in. Half tien naar bed is voor een volwassene erg vroeg, maar daar heb ik lak aan. Ik heb die uren slaap hard nodig om te functioneren. Maar door die halfjaarlijkse veranderingen, is mijn bioritme volledig van slag. In de zomertijd moet ik voor mijn gevoel veel te vroeg opstaan (als het half zeven is, is het in wintertijd pas half acht), maar mag ik wel lekker op tijd er weer in (half tien is in wintertijd pas half negen). In de wintertijd is het andersom; ’s morgens mag ik blijven liggen (half zeven is dan al half acht volgens het zomersysteem), maar ik moet wel langer opblijven, want voor mijn gevoel is mijn bedtijd van half tien dan al half elf.

Ieder jaar heb ik bijna een half jaar nodig om mijn bioritme aan de zomer- of wintertijd aan te passen. Tegen dat ik gewend ben, draait het systeem weer om. Gillend gek word ik ervan, en moe en chagrijnig en mopperig. Vooral in de wintertijd gaat mijn systeem helemaal op tilt. Want als ik voor mijn gevoel langer op moet blijven (een volwassene gaat nu eenmaal niet al om half negen naar bed), raak ik over mijn directe slaap heen en lig ik soms uren te woelen en te draaien voordat ik de slaap kan vatten. Dus dan kom ik uren tekort en kan ik in de volgende ochtend mijn bed helemaal niet meer uitkomen. Kannu het nog volgen? Zomers gaat het wat beter. Dan past mijn ritme zich in een maand of vier al weer aan en heb ik nog twee maanden waarin ik mij 'gewoon' voel.

Dus wat mij betreft, afschaffen die rare kunstmatige tijdsinstellingen. Zomertijd aanhouden, of wintertijd. Maar dan wel consequent het hele jaar, zodat ik mijn biologische tijdklok daaraan kan aanpassen. Is er een politieke partij die daar een motie over kan indienen s.v.p.??

Geschreven voor zeuren op zaterdag, een inititatef van Melody-Music

Elke week geeft Melody het thema op van de volgende week. Zeur er naar hartelust over. Leef je uit, houd je niet in en je gezeur af met de door jou gewenste -positieve- oplossing.

Stof

 

Vroeger was er wol, katoen, linnen en leer en dat was het ongeveer. Tegenwoordig heb je ook acryl, viscose, nylon, polyester, fleece, terlenka, bont, dons, leer, zijde, angora, gore-tex, drylot, polartec, rayon, hennep, bamboe, enzovoort enzoverder. You name it, they sell it.

Ik heb veel materialen uitgeprobeerd, maar kom altijd terug op katoen of linnen. In kleding van ander materiaal ga ik zweten, krijg ik het benauwd en word ik misselijk. En echt niet alleen als ik weet dat ik iets van een ander materiaal aan heb, want dan kun je zeggen dat het tussen mijn oren zit. Nee, het gebeurt vaak dat ik er pas achter kom dat het iets anders is als ik me langzaam steeds akeliger ga voelen.

Veel mensen vinden dat aanstellerij. Vooral verkopers van dameskleding die geen katoen in de collectie hebben, maar wel rayon of viscose; “Maar dit is óók natuurlijk materiaal hoor, het is van hout gemaakt.”  “Dat geloof ik graag, maar ik krijg het er benauwd in. Trouwens ijzer is ook een natuurlijke stof en dat draag ik ook niet. ” “Raar hoor, want dit is luchtig en het ademt, ik verkoop het heel veel.”  “Dat zal gerust, maar ik kan er niet tegen, dus ik zoek iets in katoen.”  “Nou mevrouw, tegenwoordig wordt alles in moderne stoffen gemaakt, omdat die veel minder kreuken.” “Ja dat wil ik ook wel. Stof die niet kreukt. Maar ik wil mijn jurk, of blouse, of ondergoed graag de hele dag dragen zonder misselijk te worden. Begrijpt u?” Nee, dat snapt ze dus niet. Want zíj heeft daar helemaal geen last van. Zit juist lekker. Luchtig, ademend èn geen kreukels. Wat wil ik nog meer? Ehm – KATOEN??   

Ik kan alleen maar tegen katoen! Ik word misselijk en benauwd van andere stof. Is dat nou zo moeilijk te  begrijpen? Tegen iemand die allergisch is voor pinda’s of garnalen, zeg je toch ook niet; onbegrijpelijk, al mijn klanten vinden het lekker, ik verkoop er veel van? Ja, dat zal wel. Ik vind het ook lekker, maar als je allergisch bent, word je er ziek van! En ik vind kleding in die fantasiestoffen vaak erg mooi, maar ik word er benauwd in!

Enfin, ik maak me er tegenwoordig minder druk om. Als ze ergens geen katoen of linnen hebben, ga ik niet meer in discussie. Ik zeg; jammer, mooie kleren, maar ik zoek iets anders, en ga dan de winkel uit. Vaak toch nog met onbegrip nagestaard door de verkoopsters, die zelf in allerlei kunststoffen stretch artikelen rondlopen. Maar dat zal mij worst wezen. Nog een natuurlijk materiaal dat ik niet aantrek. 

==============================================================================================

Geschreven voor

Spelregels; Schrijf een blog over het door Melody vooraf opgegeven thema. Elke week is er een nieuw woord waarover je uitgebreid je hart kunt luchten. Geneer je niet, haal alles uit de kast en sluit het stukje af met de door jou gewenste positieve oplossing.

Manipulatie

Zoals Melody-Music in haar zeurstukje op zaterdag stelt; wij worden voortdurend gemanipuleerd en ook wij manipuleren de hele dag door. Melody riep in haar artikeltje op om te stoppen met ‘verplichte nummertjes’ en om op onze hoede te zijn voor verborgen beïnvloeding door de media, de politiek en de medemens.  Maar volgens mij is dat gewoonweg onmogelijk. Het leven hangt nou eenmaal aan elkaar van manipulaties. We kunnen niet zonder.  Zelfs als we er alert op zijn, ontkomen we niet aan lichte vormen van manipulatie. Als je altijd maar spontaan wilt doen wat je zelf wilt en geen rekening houdt met anderen, kom je jezelf op den duur tegen. Of komt een ander jou tegen.

Het begin al als je geboren wordt. Liefdevol word je gemanipuleerd in de richting van praten in de taal van het land waar je geboren bent. Verder proberen je ouders je zo te beïnvloeden dat je gezond en netjes leert eten, dat je zindelijk wordt en dat je kleren draagt die handig zijn voor de tijd van het jaar. Heb je niet altijd zin in, en je zou vaak spontaan iets anders doen, maar ja ouders zijn de beste manipulanten van de wereld, dus daaraan ontkomen, valt niet altijd mee. Het beste kun je zelf leren manipuleren. En sommige kinderen zijn (worden) daar inderdaad meesters in.

Daarna manipuleren ze je richting school en nog een school en eventueel weer een school. En tenslotte word je gemanipuleerd in de richting van een baan, een huisje, een boompje en een beestje. Of je gaat freewheelen, maar dan moet je verrekt veel overtuigingskracht hebben om je goedbedoelende omgeving zó te manipuleren dat ze je –met pijn in het hart, dat wel – laten gaan. Wel moet je dan beloven dat je regelmatig contact opneemt met het thuisfront. En dat doe je natuurlijk, want je wilt je ouders geen verdriet doen, toch?

En als je eenmaal volwassen bent, moet je proberen om te zigzaggen door het woud van manipulaties. Daarbij moet je proberen om zoveel mogelijk spontaan je eigen zin te doen. Maar toch willen anderen dat je voortdurend ook met hen rekening houdt. En vooral ook met hun gevoelens. Wat is er bijvoorbeeld tegen om op bezoek te gaan bij iemand die dat fijn vindt en dat bezoekje ‘uit te zitten’? Je doet er goed werk mee. En als je niet van kringverjaardagen houdt, kun je met de jarige afspreken dat je op een andere dag komt. Maar wat nu als die jarige het juist geweldig vindt zo’n grote kring met mensen die speciaal voor hem of haar op visite komt? Híj is toch jarig? Dus mag híj toch bepalen hoe hij zijn verjaardag wil vieren? Manipuleert de jarige jou in de richting van zijn verjaardagskring? Of manipuleer jij de jarige in de richting van je eigen feestje?

Echt negatief manipuleren begint als je iemand probeert te overtuigen zonder met argumenten te komen.  Ik las ergens een stukje, weet niet meer van wie of waar, over de lichaamscans op Schiphol en een paar Korangeleerden die beweerden dat een lichaamsscan tegen het geloof van moslims is. Dat werd zó gebracht; ‘en wat zeggen de gejurkte baardapen?’ Dat noem ik manipuleren. Want op deze manier wordt het een scheldpartij zonder argumenten. Als je het niet eens bent met wat die schriftgeleerden zeggen, kun je ze met argumenten te lijf, door bijvoorbeeld te zeggen dat die geleerden er de koran nog maar eens goed op moeten nalezen – want wij weten 100% zeker dat het fenomeen lichaamsscan nog niet bestond in de tijd dat de teksten aan Mohamed geopenbaard werden. Ergo; er kan dus ook geen bezwaar uit de koran gehaald worden.  In beide gevallen worden trouwens oneigenlijke argumenten gebruikt; de schriftgeleerden wijzen naar de koran en de tegenstanders uit dat artikel beginnen te schelden, alsof je daarmee je gelijk bewijst. De werkelijke argumenten worden niet gebruikt – de schriftgeleerden vinden een scan griezelig en de genoemde tegenstanders vinden de schriftgeleerden griezelig. Maar dát zeggen ze niet.

Enfin, ik zeur maar wat, maar wat ik bedoel te zeggen is; doe inderdaad zoveel mogelijk wat jezelf wilt en laat je niet manipuleren. Maar doen wat je zelf wilt, lijkt mij eerder te maken hebben met assertiviteit dan met manipulatie. En een assertief mens doet wat hij wil, zonder de ander daarbij te schaden. (waarbij ik bewust voorbij ben gegaan aan onderliggende manipulaties in de reclame – die kun je rustig laten voor wat ze zijn).  

Meer Zeuren op Zaterdag over manipulatie? Je vindt het bij Melody